DYSPRAKSJA

Dyspraksja jest schorzeniem ciągle rzadko diagnozowanym i rozpoznawanym. W rzeczywistości prawdopodobnie około 10% naszej populacji cierpi na tą chorobę, a 2% jest nią poważnie dotkniętych. Schorzenie to może dotknąć w każdym wieku, jednak w ostatnich latach stwierdza się rosnącą liczbę dzieci z tego typu problemami.

Zamów bezpłatną diagnozę w języku angielskim.
Wczesna diagnoza oszczędzi Tobie i Twojemu dziecku przykrości i frustracji! Nie czekaj aż objawy choroby staną się bardzo poważne!


Schorzenie to może dotyczyć różnych obszarów rozwoju człowieka - intelektualnego, emocjonalnego, fizycznego, językowego, socjalnego oraz związanego z odbieraniem bodźców, czyli dotyczy zakłóceń w procesach szeroko pojętego uczenia się. Uważa się, że każde zaburzenie lub niedojrzałość układów związanych z poruszaniem się może skutkować problemami z zakresu percepcji bodźców, języka, czy rozumowania.

Ponieważ dyspraksja powoduje trudności w rozumieniu informacji docierających do mózgu ze strony zmysłów (wzroku, słuchu, węchu, dotyku), osoby chore na dyspraksję mają problemu z formułowaniem myśli i poruszaniem się.

Dyspraksja każdą osobę dotyka w inny sposób i na różnym poziomie jej rozwoju. Ponadto, objawy tego schorzenia wykazują dużą zmienność - jednego dnia chory potrafi wykonywać polecenia, drugiego jest to całkowicie niemożliwe.


Objawy

Dzieci.
Objawy choroby dostrzegalne są już od pierwszych miesięcy życia. Niemowlęta z dyspraksją są rozdrażnione i trudności sprawia ich karmienie. Wiele małych dzieci z dyspraksją nie wykazuje zainteresowania chodzeniem i bardzo długo raczkuje. Następnie stwierdza się opóźnienie w rozwoju ruchowym w stosunku do rówieśników. Początkowo objawia się to niemożnością wykonywania prostych zadań ruchowych typu klaskanie, podskoki, bieganie, chodzenie po schodach, ubieranie się - w czasie, gdy inne dzieci w podobnym wieku dobrze radzą sobie z tego typu czynnościami. Dzieci chore na dyspraksję są nadpobudliwe, często się przewracają, nie potrafią jeść sztućcami, rozlewają napoje, jak również nie mają poczucia niebezpieczeństwa. Stopniowo pojawiają się też trudności w mowie i myśleniu, Dzieci chore później niż inne zaczynają mówić, mają trudności w trzymaniu ołówka, nożyczek. W szkole dzieci z dyspraksją mogą mieć trudności z matematyką i pisaniem opowiadań. Unikają gier w grupie, mają trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami, powoli się ubierają, nie są w stanie wiązać butów, zapinać guzików, jak również nie potrafią skoncentrować się na dłuższą chwilę. Mają również trudności z zapamiętywaniem poleceń. Jednym z najpowszechniejszych objawów u dzieci są problemy z pisaniem. Chore dzieci ponadto mają trudności ze snem, cierpią na koszmary nocne.


Dorośli.
Dorośli z dyspraksją mają trudności z wykonywaniem podstawowych rutynowych czynności takich, jak czynności samoobsługowe (mycie się, czesanie, ubieranie, korzystanie z toalety), z prostymi sportami (jeżdżeniem na rowerze, graniem w piłkę), a nawet z chodzeniem (ich chód jest niezgrabny).


Przyczyny

Na razie niewiele wiadomo na temat możliwych przyczyn dyspraksji. Może być ona spowodowana uszkodzeniem mózgu, nieprawidłowym rozwojem mózgu dziecka już w łonie matki lub niedotleniem w trakcie porodu. Niektórzy naukowcy proponują móżdżek i jego nieprawidłowy rozwój/funkcjonowanie, jako przyczynę dyspraksji. U ludzi dorosłych dyspraksja może ujawnić się w wyniku uszkodzenia mózgu po udarze, wypadku, chorobie.

Uważa się, że na poziomie komórkowym u podłoża dyspraksji leżą zaburzenia w rozwoju i funkcjonowaniu neuronów motorycznych w mózgu. Neurony motoryczne to komórki nerwowe, które przekazują sygnały z mózgu do mięśni, a co za tym idzie kontrolują nasze ruchy. Jeśli połączenia pomiędzy neuronami nie są prawidłowe, przekazywanie sygnału elektrycznego z mózgu do mięśni jest mniej efektywne.


Leczenie

Dyspraksja uważana jest za chorobę nieuleczalną, na którą nie ma leku. Chorych uczy się jedynie jak radzić sobie z tym problemem, kieruje się to terapeutów - logopedów, psychologów oraz do specjalnie przeszkolonych nauczycieli. Uczą oni jak rozwijać i ćwiczyć czynności sprawiające choremu problemy.

Okazuje się jednak, że symptomy choroby mogą stać się łagodniejsze w efekcie stosowania odpowiedniej terapii żywieniowej i suplementacyjnej. Częste współistnienie dyspraksji z innymi chorobami z grupy zaburzeń neurorozwojowych (takich jak ADHD, autyzm) wskazuje na to, że chorych z takim problemami możliwe są problemy w metabolizmie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych. U dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi często stwierdza się niższe niż u innych dzieci poziomy długołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Najprawdopodobniej jest to spowodowane zaburzeniami w konwersji krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych do długołańcuchowych kwasów tłuszczowych, które odgrywają zasadniczą rolę budowie i funkcjonowaniu mózgu. Długołańcuchowe kwasy tłuszczowe takie, jak EPA ( kwas eikozapentaenowy) odgrywają zasadniczą role w uczeniu się i zapamiętywaniu zarówno poprzez wpływ bezpośrednio na procesy mózgowe, jak i poprzez wpływ na ekspresję genów w komórkach mózgu. Z tego powodu suplementacja czystym EPA w znaczącym stopniu może polepszyć procesy myślowe, funkcje motoryczne oraz interakcje socjalne chorych na dyspraksję.


MikTech - Projektowanie stron internetowych, sieci komputerowe, administrator sieci, pozycjonowanie